Review Testimonial Tevreden cliënt.

Tevreden cliënt, na een paar sessies.

Blijf jij het nou eng vinden die regressietherapie? Waag er dan een telefoontje aan. En als ik niet opneem, dan ben ik aan het werk met die andere cliënt, die ook een grote verandering in haar/zijn leven wil.  Dan bel ik je terug.

https://www.lauradaggers.nl/2018/10/03/review-testimonial-tevreden-client/

De tas of je leven?

Mensen vertellen me hun verhaal. 

Vertélden. Op mijn 25^ste begon het al. Op feestjes in de bus, trein. Bij Transavia kwam de stewardess of captain aan mijn balie hangen. Meestal kwamen daar de vreselijkste verhalen uit. Ja daar ook. Dan stond ze op en zei, dankjewel voor de peptalk. Ik dacht toen, dáár ga ik later mijn geld mee verdienen. En deed cursussen zoals intuitieve ontwikkeling. Aurareading en meer van dan soort dingen.

Op mijn 45^ste overleed mijn broer. 

Hartstilstand. Mijn ouders trokken dat niet,
en gingen hem achterna. In drie maanden drie uit het gezin te moeten missen. Dat is zwaar.

Omdat ik dé specifieke vraag had. Wáár ga je naartoe als je dood bent kwam ik in de regressie en reïncarnatietherapie terecht. Ik ben goed in mijn vak.

Veel cliënten knappen ontzettend op.
De meesten. Voor sommigen is het té.
Die stoppen dan, maar de sessies werken door, heel lang.
Soms jaren. Wil je er meer van weten.

Download alvast mijn gratis visualisatie/meditatie en
voel even wat er gebeurt, en óf het iets voor jou is.

‘’De innerlijke reisnaar je persoonlijke tuin’’. 

Op Laura Daggers

En misschien zien we elkaar dan?
Regressiecoach zijn is een serieuze zaak
en tóch wordt er veel gelachen bij mij.
En gehuild ook. Kom jij ook?

Die mooie dure Gucci tas is straks uit de mode. 

Maar met jezelf moet je nog je hele leven doen!

Ik ben Laura Daggers Regressiecoach.

Relaties en Verdriet https://www.lauradaggers.nl

Relaties veroorzaken geen pijn en verdriet. Ze
brengen de innerlijke pijn en het onverwerkte
verdriet naar boven dat nog verwerkt moet worden.

https://www.lauradaggers.nl

 Eckhart Tolle 

Ik word even Heel Persoonlijk

Opruimen, daar heb ik een ‘’broertje’’ aan dood.

Vandaag ruimde ik de opbergkast op. Jarenlang maakte ik kleding voor mezelf en de kinderen. Ik bekleedde wiegjes, naaide mijn trouwpak. En later de gordijnen. Restjes stof in allerlei kleuren, diktes en maten gingen door mijn handen vandaag. Voor mijn creatieve kleinkind bewaarde ik de mooiste stofjes uit de doos met lapjes. Die met glimmertjes erin waar ik tijdens de feestdagen, de wrotjes (eigen bedacht woord?) voor in mijn paardenstaart van maakte. Goud en zilverkleurig op zwart. Dat naaide ik op een kale haarspeld, zodat die feestelijk werd.

Ik zag spullen van twintig jaar terug. Een schrift van 1997. Het was teveel toen. Drie mensen in drie maanden aan de dood verliezen. Drie overlijdenskaarten en de condoleanceboeken van mijn ouders. De pen van de begrafenisondernemer, die het –gelukkig- niet meer deed, kon ook weg.

Op de rouwkaart van mijn vader - Wim de Koning- stond bovenaan: “Zie uw Koning’’. Mijn vader was een godsvruchtig man, die als ouderling van de Nederlands Hervormde Kerk, mensen in nood bezocht. Met zijn prachtige bariton stem zong hij tot aan zijn dood in een koor. Op Koninginnedag grapte hij altijd, dat zijn nicht jarig was en dat hij nooit uitgenodigd werd.

We hadden in dat rampjaar zijn 80ste verjaardag gevierd. Uit zijn beverige handtekening in het condoleanceboek van mijn moeder, las ik zijn grote verdriet. Eerst zijn enige zoon, en een maand later zijn vrouw. Hij kon soms niet lopen van verdriet. Dan belde de verzorgster van het bejaardenhuis dat hij gevallen was. Bont en blauw was hij dan. De uitdrukking "Swept of his feet'' gold hier letterlijk.

Hetwas teveel. Hartstilstand. Hij overleed aan een gebroken hart. Ondraaglijk.
Voor mijn twee zussen en mij begon het rouwproces.
Ik vroeg me af waar je dan toch naartoe gaat als je dood bent!
Mijn dochter -21- reisde rond in Australië. Ik heb haar via de telefoon afscheid van oma laten nemen. Snoeren uitrollen en verlengen. Er waren nog geen mobiele telefoons. Toch gelukt. Zo’n kast opruimen is als lopen:
''Down the memory lane''.

Morgen ga ik de foto’s bekijken van de jaren erna.
Mijn leven bestaat uit ''ervoor'' en ''erna''. 

Copyright Laura Daggers-de Koning 

De oplossing zit in jezelf. In je probleem.

Plus een tip voor jou!

Over je strategieën.

40Plus Kortzichtig, dom en lelijk?

Alleen voor de 40-Plus-vrouw
Jij dacht dat je iemand wás! Dat je iemand bent!!
Gerespecteerd door je collega’s. Want je hebt goede resultaten in je werk. En merkt dat door salarisverhoging, complimentjes. Mooi huis, goeie cabrio. Ga zo maar door. Je hebt een gedegen opleiding achter de rug. IJverige student. Leergierig. Intelligent. Tenminste dat zeggen de mensen op je werk, je vrienden en vriendinnen. Je vader en moeder barsten van trots.

Muziek en Talent

Als klein kind dacht ik dat de muziekwereld uit kerkliederen bestond. De psalmen en gezangen die mijn moeder in de kerk zong, kwamen recht uit haar hart. Ik kreeg er kippenvel van. Met het hele gezin zaten we op het kerkkoor, dat door juffrouw Eldrink gedirigeerd werd. Zonder dat we ‘t beseften zongen we hele stukken uit de Mattheus-Passion. In die tijd kwam mijn vader vanuit de ouderlingenbank en de dominee van zijn kansel om zich bij het koor te voegen. Op de eerste rij balkon, zat onze dikke buurman Broere. Ook hij was een enthousiast zanger, echter niet in het koor. Hij was een beetje doof. Wanneer de dominee vertelde dat het tweede deel van de psalm ná de liturgie gezongen moest worden, galmde zijn stem solo door de doodstille kerk. Als kind was dit een van de hoogtepunten van de meestal saaie kerkdienst.

De kerkorgelmuziek vond ik het mooist aan het einde van de dienst, want dan klonk die vrolijker. De vingers van de organist maakten een dolle dans op de toetsen. De strakke staccatonoten maakten in mij een onbedwingbare blijheid los, die mijn voeten deden dansen, mijn armen bewegen en mijn hart lichter maakte. Of was het mijn blijdschap dat ik uit dat hoge strenge gebouw mocht, waarin zonde, schuld, spijt en berouw gepreekt werden?

Nadat we op een zekere zondag weer eens met het kerkkoor gezongen hadden, werd ik door mijn nieuwe vriendinnetje Jannie - de domineesdochter - gevraagd om met haar mee naar huis te gaan. We waren toen een jaar of zes. De lichtjes in haar ogen vertelden me dat er iets spannends te gebeuren stond. Ze woonde in het grote  witte huis, naast de Hervormde kerk. Ik volgde haar op het smalle pad tussen de kerk en de pastorie. Af en toe keek ze glunderend om. Ze leidde me naar een donker hoekje van de huiskamer. Op de grond stond een grammofoonspeler, iets nieuws in die tijd. Behendig zette ze de naald op het plaatje dat op de pick-up lag. ‘De ark van Noach’  vulde de kamer met geluid van wild stromende regen en een timmerde Noach die zijn ark voor de zondvloed klaar wilde hebben. Er klonken harde stemmen van mensen die hem bespotten vanwege zijn angst en haast. 

Het hele Bijbelverhaal schalde door de grote hoge kamer. Op onze knieën zaten we zo dicht mogelijk bij elkaar te genieten van het verhaal dat zomaar uit dat kastje kwam.

Toen het plaatje nog maar net afgelopen was, kwamen haar twee grote broers binnen. Later zou me duidelijk worden dat in dit gezin ieder op zijn beurt, muziek of andersoortig geluid mocht maken. Met grote stoere passen liepen ze schouder aan schouder op een oude piano af, die aan de andere kant van de kamer stond. Meestal belandden ze tegelijk op de pianokruk, ondertussen elkaar wegduwend. De kamer vulde zich met muziek in verschillende ritmes die me meesleurden. Ik sloot mijn ogen. Die dag wist ik nog niet dat dit boogiewoogiemuziek was. 

Om mijn overweldigende gevoelens te verbergen legde ik mijn handen in een kommetje over mijn mond en neus, terwijl ik mijn adem inhield. Pas toen de jongens weg waren durfde ik dichterbij de piano te komen. De stilte zinderde nog na en ik was mijn vriendinnetje helemaal vergeten.  Als een afgebeuld paard trilde het machtige muziekinstrument. Langzaamaan kwam mijn ademhaling weer op gang. Op ooghoogte zag ik een rij glanzende crèmekleurige toetsen met doffe zwarte er boven. Behoedzaam drukte ik mijn rechterwijsvinger op één ervan en luisterde naar het iele geluid. De wereld van muziek was vast niet weggelegd voor een arm meisje zoals ik. Jaren later, vlak voordat ik veertig werd, nam ik pianoles en ontdekte dat het handig is om over muzikaal talent te beschikken. En dat dit maar weinigen gegeven is!

Copyright Laura Daggers-de Koning