Bij de psycholoog. Ik dacht hij lost het probleem voor mij op!

Mijn eerste keer bij de psycholoog?
Hè hè, eindelijk die mijn probleem oplost. 

Wat een puinhoop was mijn gevoelsleven. Iedereen liep over me heen. Mijn moeder was altijd al grensoverschrijdend geweest en mijn schoonfamilie kon er ook wat van. Toen ik zelf twee kleine kinderen had, kreeg ik wekenlang een kind extra te logeren. Gewoon omdat zij wel wísten dat ik er niks van durfde te zeggen. . .

Grensoverschrijdend gedrag ja!

Een waterval van tranen

Het heeft geduurd en geduurd totdat ik een boze brief aan die moeder stuurde. Maar zij vond het heel normaal. Haar insteek was dat het kind de Nederlandse taal zou leren.  Zowel wij als het kind werden er niet blij van. Wat goed te voelen moet zijn geweest. Zonde dat ik het destijds niet kon uitspreken. Toen -nog- niet.

Ik huilde zijn hele doosje tissues leeg

Hij deed me snel over naar zijn vrouwelijke collega. Zo’n huilebalk wilde hij niet. De therapie heeft me inzichten gegeven. Maar veel bleef er zitten.

Bewaak jij je grenzen goed genoeg?

Dat doe je door je lichaam goed in de gaten te houden.
Hoe het reageert. Heftig? Verdrietig? Boos? Of heb je vreemdsoortige pijnen?
Je lichaam heeft alles onthouden.

En alleen jíj kunt het oplossen, met de therapeut als ''tool''                                   Onthoud je dat eventjes? 

http://www.lauradaggers.nl

Obsessie? of Eigenheid

 

Over Obsessies en een neus voor eigenheid

De obsessieve energieën gebruiken de energie van de gastpersoon.
Daar moet je een stuk van jouw eigenheid voor inleveren.
Door te ontdekken wat niet-eigen-energie is leren we wie wij zelf zijn, en een obsessor is niet-eigen-energie. Je kunt er maar beter vroeg bij zijn. Soms zitten ze in het huidige leven nog van een vorig leven. Zo verhuizen sommige obsessoren met elke incarnatie steeds mee. In therapie ontdekte ik bij een 70jarige man dat hij nog steeds de obsessor bij zich droeg. Die destijds bij zijn daderleven als gladiator aanhaakte. In zijn vorig leven had hij als gladiator een collega invalide geslagen. Die hem zo erg was gaan haten, dat die haat en wraak reïncarnaties lang met hem meeging. Steeds voelbaar. Zoals koude wind in zijn nek, of gevoelens dat hij achtervolgd werd.

Tijdens de sessie konden we zijn obsessor duidelijk maken dat hij allang dood was en hij terug naar zijn ziel kon.
Meestal wil zo’n obsessor niet, want haat is namelijk subjectief. Voedend.
Na een uurtje kwam de obsessor tot het inzicht dat het beter was om vrede dan wraak en haat te voelen.
Hij ging terug naar zijn eigen ziel, zodat hij zich verder kon ontwikkelen.
Opgelucht verliet mijn cliënt de kamer.

Laura Daggers Regressie- en Reincarnatietherapeut Hoofddorp 

Beklemmende Beloftes

Beloftes die beklemmend zijn

Soms krijg ik een cliënt die een belofte heeft gedaan bij het sterfbed van zijn vader of moeder.

Vaak komt er bij de eerste sessie al schuld, schaamte, schande en verdriet naar boven. En er zijn veel onbeantwoorde vragen. Heeft hij zich wel goed genoeg aan deze belofte gehouden?

Nog steeds is er de hunkering naar de goedkeuring van de -reeds-  overleden ouder. 

Sommige ouders vragen veel van hun kinderen, téveel soms.  Ze willen zélfs over hun graf heen nog regeren. Dat zal menigeen die nét na de oorlog geboren is niet vreemd in de oren klinken. Je moest nu eenmaal gehoorzamen en niet teveel vragen stellen.

Onbewust onverwerkte zaken die vastzitten in het lichaam, daar kan je het letterlijk benauwd van krijgen. Je kunt pijn bij je hart krijgen, maagpijn, hoofdpijn of andersoortig lichamelijke klachten, waarvan je meestal niets snapt. De huisarts kan dan medicijnen voorschrijven.  Ze dempen het probleem in ieder geval wel, maar of ze helpen? Want medicijnen dempen ook jouw blije gevoelens.

Meteen bij een eerste sessie blijkt dat er nog veel energie van die overheersende ouder zit. Dat koppelen we los, tillen het eruit. En werken ermee. Dat heet energetisch werken. Het mijn van het dijn scheiden.

Zijn jouw ouders schuldig? Nee, want ouders doen het zoals zij het kunnen. En soms ontdekken ze vlak voor hun dood dat dit niet voldoende was.  Wanneer jij als kind betrokken werd in zaken die zij in dit leven niet zelf opgelost konden krijgen, is dat verdrietig. En soms snap je er zelf niets van omdat het een ónbestemd gevoel is geworden.

Maar moet je zulke beloftes –meestal op het sterfbed- wel waarmaken? Want, kun je ze nakomen als je ouder overleden is? Doe je daadwerkelijk wat je beloofd hebt? Of wordt het een obsessie die je boven het hoofd groeit.

Menig cliënt verlaat verlicht mijn therapiekamer met de vraag : “Was het al zo licht buiten?”

Laura Daggers Regressiecoach Hoofddorp 

Heb jij ook van die gemene ouders?

De menselijke soort vermenigvuldigt zich nog steeds
Dús zullen er altijd ouders zijn. Dít is een onuitroeibaar gegeven. En kinderen maken zich het leefpatroon van de ouders eigen. Ouders zijn meestal grote mensen die kinderen opvoeden. Het zijn grote mensen die vaak zelf een beschadigd angstig kind in zich dragen. Maar zíj gaan het opvoeden beter doen. Veel beter. Liefst niet zoals hún ouders dat deden!
Ouders doen de meeste dingen goed, maar ook wel eens iets fout.
Ouders zijn gewone mensen. Ouders leven zoals zij het kunnen. Toen ik pas een opleiding voor therapeut begon, dacht ik dat ik lieve ouders had.
Ik vond mezelf een zondagskind en zoals mijn zus altijd zei:
‘’Wij hadden fantastische ouders’’

Wanneer er in een leervak een situatie uitgediept werd die leek op soortgelijks uit mijn jeugd, kon het zijn dat ik er letterlijk ziek van werd. Zo ontstonden er rode vlekken op mijn huid. Vaak voelde ik me misselijk, draaierig, of opgeblazen. Ook kreeg ik maagzuur of diarree. Angst en machteloosheid kwamen om de hoek kijken.

Mijn lichaam kwam in de alarmfase.
Toen ik middenin de opleiding zat, ontdekte ik dat ik afschúwelijke ouders had. En luisterde ik naar mijn medeleerlingen, dan rees bij mij de vraag; bestaan er eigenlijk wel goede ouders? Ouders kwamen in een kwaad daglicht. En mét hen ook de anderen uit mijn jeugd.
Om bij mijn moeder te beginnen, ze was dominant, en mijn vader liet dat toe
Maar hij werd gezien als een lieve zachtaardige man, die als hij met iemand ruzie gemaakt had, de ander links liet liggen. Wanneer hij zijn baas om opslag vroeg en dat werd geweigerd, veranderde hij van werkgever. De weg van de minste weerstand, koos hij. Van mijn ouders heb ik hun onderdanigheid en gehoorzaamheid meegekregen.

Ik richtte mijn leven in zoals dat van mijn vader. Zodat er een steeds veranderend bestand van vrienden en vriendinnen is. Want, nadat ik er ruzie mee gemaakt heb, wil ik ze nooit meer zien. Vanwege het geloof in mijn opvoeding heb ik niet geleerd hóe te discussiëren. Geloven was incasseren. Ik heb geleerd andermans waarheid in te slikken. Letterlijk. Iedere mening was beter dan de mijne. Die van mijn moeder, vader, juf, meester, tantes, ooms, oma en opa en de dominee.
Andermans ‘’beterweter’’ als waarheid aannemen, is iets wat ik lang gedaan heb. Iets wat me jarenlang maagzuur, angst, machteloosheid en hartkloppingen opleverde.
Later kwam de lusteloosheid en de depressie er bij.

Gezond verstand is dé collectie vooroordelen die je verzameld hebt voordat je achttien was, zei Albert Einstein ooit.
Tja, en dan bén je volwassen, tenminste je lichaam is volwassen. Daarbij zijn je ouders na je twintigste je medemens. Maar hoe ís het om als volwassene te leven te werken, of te reageren.

Hoe is het om gelukkig te zijn?
Soms zijn ouders nog niet volwassen
Meestal eigenlijk niet.

Je hebt ouders die je slaan of je liefkozen. Ouders die je nooit aanraken.
Of ouders die je wel aanraken en dan weer teveel en op verkeerde plekken. Ouders die je beschermen tegen de buitenwereld, die je beschermen tegen je eigen binnenwereld. Zodat je je niet verder kunt ontwikkelen. Ouders waarvan je niets mag, niet buitenspelen, omdat je kleren vies worden. Niet binnen spelen, niet ‘’zo’n leven maken ‘’, niet naar balletles, niet naar paardrijden. Je hebt ouders waarvan je niet naar die leuke club mag omdat er geen geld is, of omdat er geen tijd is, of gewoon omdat zíj het geen tijdsinvulling vinden. 

Of omdat ze gewoon geen zin hebben om jou ernaartoe te brengen. Je hebt ouders die wel van kinderen houden als ze klein zijn, maar als ze groter worden – iets waar jij niks aan kan doen – ineens niet meer van je houden. Je niet meer moeten. Omdat je dan een eigen mening hebt en lastige vragen stelt. Je hebt rijke ouders en arme ouders. Rijke hebben geld en arme hebben tijd. Tijd voor jou. 

Tijdens de opleiding heb ik geleerd dat door middel van therapie de voor het kind akelige gebeurtenissen vanuit het onbewuste naar het bewust-zijn komen.
Dingen die voor ieder opgroeiend kind ronduit slecht zijn. Dingen waarbij de ontwikkeling werd gestaakt, omdat het kind daarna moest overleven.
Omdat dit via therapie is blootgelegd, begrijpt mijn onbewuste dat het nu echt óver is. Het is bewust geworden. En de mensen die mij opgevoed hebben? Die hebben het gedaan zoals zij dat konden. En zoals mijn zus al zei: “Het waren fantastische ouders!"
 www.lauradaggers.nl 

Copyright Laura Daggers-de Koning 

Wát is regressietherapie?

Als een kind zegt dat hij hier niet ''thuishoort'' dan laat hij zich...

The Science of Reincarnation | The University of Virginia Magazine

Jim Tucker, psychiater geeft zijn leven invulling door de verhalen van kinderen na te trekken,
die beweren dat ze in een vorig leven die éne man of vrouw waren.
Hij doet dit heel waarheidsgetrouw. Want kinderen tot zo ongeveer acht jaar hebben de herinneringen
nog vers in het geheugen. Daarna verdwijnt het.

Wanneer een kind zegt, dat hij hier niet ''thuishoort'' dan laat hij zich de weg wijzen,
waar het kind dan wél thuishoort.

Verbazingwekkend is het wanneer zo'n kind het koosnaampje weet van de vrouw waar
hij mee getrouwd was. En helemaal wanneer hij degene aanwijst door wie hij vermoord is.
Ook wil het kind nog wel eens geheime laadjes in een kast aanwijzen, waarin dan hij destijds, voor
zijn dood iets heeft opgeborgen.
Jim Tucker gaat niet zomaar over toe het opschrijven van een ''case''.
Hij doet gedegen research, zoals zijn voorganger Ian Stevenson.



Laura Daggers-de Koning

Regressie en reincarnatietherapeut in Hoofddorp  sinds 2010

Tederheid

Hij kleedt haar uit en laat haar groene overjas uitgewaaierd op de grond liggen. Ze laat hem begaan, maar je merkt dat zij hem liever zelf uitdeed. Hij, die dit doet, is mijn lief. Hij behandelt haar met zorgvuldigheid. Hij móet haar in haar waarde laten. Ook ík wil dat graag. Met zijn zachte handen doet hij ‘the easy touch’. Als een door mannenhanden voor het eerst ontbloot jong meisje, toont ze zich schuchter, een soort van verlegen. Mijn lief doet dit jarenlang. Dit jaar viert ze haar éénentwintigste lente. Soms doet hij het twee keer per jaar. Bloedmooi schittert ze dan. Ze laat het toe. Wíl het ook. Eigenlijk moet het ook. Voor beiden zit er zeker een ‘moeten’ in. Ze moet zich door hem laten nemen, is geheel afhankelijk van zijn luimen. Het is niet zo, dat ik het haar niet gun. Maar ik blijf gemengde gevoelens houden, omdat het me elke keer pijn doet. Want dingen gaan stuk. Iedere keer een beetje meer wordt er iets ván, en iets in mij vertrapt. Toch zal ik hem gewoon z'n gang laten gaan, omdat ik weet hoe hij er van geniet. Na elke beurt ziet ze er mooier, sterker, fitter en zelfverzekerder uit. Hij doet er lang over, want hij is een secure man. Nadat hij klaar is met haar, strelen zijn handen haar in een laatste liefkozing. Ze laat hem, ook al weet ik dat ze vindt dat het nu genoeg is. Dat hij minstens tot volgend jaar wachten moet, voordat ze zich weer zo gewillig aan hem geeft. Het is gek, maar erná komt mijn lief altijd weer bij mij terug. Dan kook ik een maaltijd die hij alsof hij uitgehongerd is met smaak verorbert. Dit is ons ritueel. Moe en rozig staart hij daarna wazig voor zich uit. Zijn blik op mij gericht, smekend bijna. Want hij móet nog even bij haar langs. Trots stapt hij op haar af, loopt door de tuin en bekijkt de meterslange leylandihaag die hij vandaag met de elektrische heggenschaar heeft geschoren. Die hij ontdeed van haar te dikke, ruige groene jas. Liefdevol strelen zijn vermoeid verkrampte handen de gladde haag. De tijdens het snoeien kapot getrapte planten zijn als stille getuigen. Hij is blij dat de klus weer geklaard is.